Op de dag dat mijn ex-man mij verliet besloot ik en nu is het tijd om alles los te laten. Misschien klinkt dat als een gek moment. Maar ergens voelde ik ook meteen: dit kan niet voor niets zijn. De maanden daarvoor hadden me langzaam laten zien dat ik niet meer leefde op een manier die echt bij mij paste. Ik was verwijderd geraakt van mezelf. Van wat mij gelukkig maakte. Van wie ik diep vanbinnen was.
Dus besloot ik opnieuw te beginnen. Niet omdat dat makkelijk was. Maar omdat ik voelde dat ik niet anders meer kon.
Er is een gedicht dat voor mij precies omschrijft wat die periode betekende:
Ze liet los
Zonder een gedachte of een woord, liet ze gewoon los.
Ze liet haar angst los. Ze liet alle oordelen los.
Ze liet het mengsel van meningen los die haar hoofd omzwermden.
Ze liet haar besluiteloosheid los. Ze liet alle ‘goede’ redenen los.
Ze liet het allemaal gewoon los.Ze liet alles los wat haar tegenhield. Ze liet alle ongerustheid los
dat ze niet vooruit zou gaan. Ze liet alle gepieker over ‘hoe het goed te doen’ los.
Ze beloofde niet om los te laten. Ze liet het allemaal gewoon los.
Ze analyseerde niet of ze het moest loslaten. Ze liet het allemaal gewoon los.
Zoals een blad dat uit een boom valt, liet ze het allemaal gewoon los.Er was geen moeite. Er was geen strijd.
Het was niet goed of slecht. Het was gewoon zo dat in de ruimte van het loslaten, ze het allemaal liet zijn wat het was.
Er kwam een brede glimlach op haar gezicht. Een licht briesje waaide door haar heen.
En de zon en de maan schenen voor altijd.— Ernest Holmes
Dat gedicht raakte me diep. Omdat loslaten voor mij niet alleen ging over een relatie. Het ging over alles wat ik niet langer wilde meedragen of wilde zijn.
Niet alleen iemand loslaten, maar ook mezelf
Na mijn scheiding liet ik niet alleen iemand los, maar ook een versie van mezelf. De vrouw die altijd sterk moest zijn. Die alles onder controle probeerde te houden. Die zichzelf wegcijferde om maar te voldoen aan verwachtingen. Die bleef doorgaan, ook wanneer ze eigenlijk allang moe was. Loslaten was één van de meest kwetsbare dingen die ik ooit heb gedaan. Maar tegelijkertijd ook het krachtigste. Want juist door los te laten, ontstond er ruimte. Soms voelde het alsof ik mezelf helemaal opnieuw moest leren kennen.
Maar ik ben zachter geworden. Vrijer. Eerlijker. En vooral dichter bij mezelf.
Eerlijk naar mezelf kijken
Loslaten klinkt vaak mooi, maar eerlijk? Meestal deed het vooral pijn. Want voordat je iets kunt loslaten, moet je het aankijken. Ik heb mezelf de afgelopen jaren heel eerlijk bekeken. Dingen die ik jarenlang had verstopt. Patronen waarvan ik niet eens meer doorhad dat ze er waren. Pijn die ik liever niet wilde voelen, omdat ik bang was voor wat eronder zat. Maar ik wist ook: wat je blijft wegduwen, blijft ergens in je leven terugkomen. Dus ik ben gaan voelen.
Schrijven werd mijn uitlaatklep. Net als mijn vrienden, die me hebben opgevangen op momenten dat ik het zelf even niet meer wist. Het urenlang kickboksen, soms tot in tranen toe. Ik deed dit niet alleen. Ik had hulp van mensen om me heen, van een fijne coach, van boeken en podcasts die me inzichten gaven. Maar achteraf weet ik ook: uiteindelijk moest ik het zelf doen. En daar ben ik trots op.
Niet omdat ik alles perfect heb gedaan. Maar omdat ik steeds opnieuw naar mezelf durfde te kijken, zonder de schuld bij een ander neer te leggen.
Je hoeft niet alles te begrijpen
Eén van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd, is dat loslaten niet betekent dat je overal een antwoord op krijgt. Soms blijven dingen pijnlijk. Soms blijven vragen onbeantwoord. Soms begrijp je nooit helemaal waarom iets gebeurd is zoals het gebeurd is. En toch moet je verder.
Ik heb geleerd dat eindeloos piekeren het loslaten vaak juist zwaarder maakt. Omdat je blijft zoeken naar controle, verklaringen of duidelijkheid. Maar sommige dingen zijn gewoon zoals ze zijn. Loslaten betekent soms accepteren dat niet alles opgelost hoeft te worden.
Niet iedereen past mee in jouw groei
En soms betekent loslaten ook afscheid nemen van mensen. Niet vanuit boosheid. Niet omdat iemand slecht is. Maar simpelweg omdat sommige verbindingen niet meer passen bij wie je geworden bent. Dat vond ik misschien nog wel één van de moeilijkste dingen. Want ik houd van verbinding. Van mensen vasthouden. Van trouw zijn.
Maar ik heb geleerd dat je niet alles en iedereen hoeft mee te dragen. Soms groeien mensen uit elkaar. Soms passen energieën niet meer bij elkaar. Soms word je ergens niet meer gelukkig van. En dat is niemand zijn schuld. Ik hoop zelfs dat anderen dat andersom ook doen. Dat zij ook kiezen voor wat goed voelt voor hen. Want loslaten is uiteindelijk geen afwijzing. Het is ruimte maken voor wat beter bij je past.
Ik houd ik mezelf los
Misschien is dat wel wat loslaten me uiteindelijk heeft geleerd: dat vrijheid niet betekent dat je nergens meer om geeft. Maar dat je jezelf niet langer vastzet in dingen die niet meer goed voelen. Ik hoef mezelf niet meer klein te houden. Niet meer vast te klampen. Niet meer alles onder controle te hebben. Vanaf nu houd ik mezelf los.
