Na mijn scheiding veranderde er veel in mijn leven. Van buitenaf leek het misschien alsof ik vooral bezig was met herstellen, opnieuw beginnen of mijn leven weer opbouwen. Maar als ik eerlijk ben, gebeurde er iets veel belangrijkers. Ik vond mezelf weer, ik kwam langzaam thuis bij mezelf. Of misschien moet ik zeggen: ik was onderweg naar huis. Want thuiskomen bij jezelf is geen eindbestemming. Het is geen plek waar je op een dag aankomt en vervolgens voor altijd blijft. Het is een proces. Een levenslange reis waarin je jezelf steeds opnieuw ontmoet. Met alles wat je mooi vindt aan jezelf. En met alles wat je liever niet ziet. En hoewel het soms zwaar is, geniet ik er ook erg van. En ben ik er vooral ook trots op dat ik dit durf en kan.
De weg naar binnen
Jarenlang leefde ik vooral vanuit mijn hoofd. Ik dacht veel. Analyseerde veel. Zocht verklaringen voor alles wat ik voelde. Als iets pijn deed, probeerde ik het op te lossen. Als iets moeilijk was, ging ik harder werken. Als iets verdrietig was, ging ik door. Ik was ontzettend goed geworden in overleven. Maar niet in voelen of het leven leven. Pas toen mijn leven stilviel, ontdekte ik dat er een groot verschil zit tussen die twee. Want je kunt jarenlang doorgaan zonder werkelijk contact te maken met jezelf. Je kunt functioneren, werken, zorgen, lachen en doorgaan, terwijl er diep vanbinnen delen van jezelf wachten om gezien te worden.
Wat je wegduwt, blijft terugkomen
De afgelopen jaren heb ik mezelf heel eerlijk bekeken. Dingen die ik jarenlang had verstopt. Patronen waarvan ik niet eens meer doorhad dat ze er waren. Pijn die ik liever niet wilde voelen, omdat ik bang was voor wat eronder zat. Maar ik wist ook iets anders. Wat je blijft wegduwen, blijft ergens terugkomen. Ik las het eens in een boek over rouw. Het is een ballon die je onderduwt, maar ergens anders weer omhoog komt. In je relaties, je werk, in lichamelijke klachten, de situaties zullen zich blijven herhalen. Het leven heeft een bijzondere manier om je steeds opnieuw uit te nodigen naar datgene waar je eigenlijk niet naar wilt kijken. Totdat je het uiteindelijk toch doet.
Houd het bij jezelf
Wat mij enorm heeft geholpen, is dat ik het altijd bij mezelf heb gehouden. Niet omdat anderen nooit iets fout deden. Niet omdat ik nooit pijn heb gehad door keuzes van anderen. Maar omdat ik ontdekte dat daar mijn vrijheid lag. Ik wilde niet blijven hangen in schuld. Niet in verwijten. Niet in slachtofferschap. Want hoe begrijpelijk dat soms ook kan zijn, uiteindelijk verandert het niets. De enige vraag waar ik echt iets mee kon, was: wat doet dit met mij en waarom raakt dit mij zo?
Je hoeft het niet te begrijpen
Wat ik misschien wel het moeilijkst vond om te leren, is dat niet alles opgelost hoeft te worden met denken. Mijn hoofd wilde overal een verklaring voor. Waarom gebeurde dit? Waarom zei iemand dat? Waarom voelde ik me zo?Maar ik ontdekte dat ik daar niet verder mee kwam, maar in cirkeltjes bleef ronddraaien. Want hoe harder je probeert een emotie te begrijpen, hoe verder je er soms vanaf raakt. Emoties moet je voelen, zonder oordeel en zonder analyse. Zonder oplossing. En dat laatste vond ik zo lastig, want ik los graag op. Je moet gewoon voelen wat er is. Je verdriet, boosheid, angst, teleurstelling, onzekerheid. Laat het er allemaal maar gewoon zijn. Dat klinkt misschien simpel, maar ik vond het ontzettend moeilijk.
Mijn eigen valkuil
Ik weet inmiddels precies wat mijn valkuil is. Wanneer iets pijn doet, wil ik bewegen, iets doen. Hardlopen, kickboksen, afspreken met vrienden. leuke dingen doen, bezig blijven en vooral niet alleen zijn. En natuurlijk zijn dit ook prima manieren om voor jezelf te zorgen, maar ik gebruikte ze ook om maar niet te voelen. Door een val van een trap en doordat ik aangereden werd door een auto ben ik de afgelopen twee jaar letterlijk stil komen te staan. En dat was heel moeilijk, maar uiteindelijk heeft het me wel geholpen, want ik moest er dwars doorheen.
De fundering onder mijn leven
Voor mij voelt thuiskomen bij mezelf als het opnieuw aanleggen van mijn eigen fundering. Niet leven vanuit overtuigingen die ik ooit van anderen heb overgenomen. Niet leven vanuit oude angsten. Maar stap voor stap opruimen wat niet meer bij mij hoort. Zodat er ruimte ontstaat voor wat bij mij hoort, bij mij past. Thuiskomen betekende voor mij eigenlijk dat je eindelijk stil genoeg wordt om te voelen wat er al die tijd onder de oppervlakte lag. Zodat dit kon helen en ik het uiteindelijk los kon laten.
Zacht durven zijn
Ik dacht altijd dat sterk zijn betekende dat je doorging. Dat je je tranen inslikte. Dat je jezelf bij elkaar raapte en weer verder ging. Maar mijn kracht zit voor mij inmiddels ergens anders. In durven voelen. In durven te blijven zitten bij wat pijn doet.
Een gedicht van kleinstukjeversheid verwoordt dat voor mij heel mooi:
En lieverd,
je bent zacht als bladgoud.Om een reden zijn we breekbaar,
want liefde danst het mooist
als ze verdriet in haar armen houdt.
Toen ik deze woorden voor het eerst las, voelde ik ze meteen. Omdat ik jarenlang dacht dat mijn gevoeligheid een zwakte was. Dat ik sterker moest zijn. Minder moest voelen. Minder geraakt moest worden door het leven. Maar juist mijn gevoeligheid heeft me geholpen om thuis te komen bij mezelf.
Thuiskomen is een werkwoord
Ik denk niet dat er ooit een dag komt waarop je kan zeggen, zo nu is het klaar. Er blijven mooie en moeilijke dingen gebeuren in je leven. En het is aan jou om daar mee om te gaan en weer naar jezelf te kijken. En te leren leven met alles dat op je pad komt. Probeer jezelf niet te veranderen of voor de gek te houden. Maar leer aanwezig te zijn met alles dat er is. Want zoals ik al eerder zei: thuis is geen plek maar een gevoel. Jij bent je thuis.
