Sommige verhalen beginnen in een moestuin. Andere tijdens een lange lunch op vakantie. Soms ontstaan ze in een kringloopwinkel, tijdens een avondwandeling of aan mijn eigen keukentafel.
Kleine momenten die blijven hangen. Over plekken die je raken, seizoenen die voorbijgaan en de mensen, smaken en verhalen die een thuisgevoel kunnen oproepen.
Want thuis is voor mij geen plek. Het is een gevoel dat je overal kunt tegenkomen. Tijdens een reis, in je eigen tuin, in de natuur of op een stille ochtend waarop er even niets hoeft.
Regelmatig verschijnt hier een nieuw verhaal. Geen reisverslag of dagboek, maar een verzameling van momenten die ik graag mee naar huis wilde nemen. Vanuit ieder verhaal kun je verder dwalen naar recepten, wandelingen, boeken, tuinen, adressen en kleine ontdekkingen die erbij horen.
Voel je vrij om rond te kijken. Misschien kom je onderweg iets tegen dat ook voor jou voelt als thuiskomen.
de kunst van verzamelen
Het is zaterdagochtend en ik loop met een tas en een klein snijmesje het land op. De bonen hangen zwaar aan de planten en de courgettes zijn groter dan ik had verwacht. Mijn buren zijn op vakantie en hebben een oogstaandeel bij een lokale tuinderij. Deze maand mag ik voor hen oogsten. Terwijl ik tussen de rijen doorloop, vul ik mijn tas langzaam met groenten.
alleen maar naar buiten
Soms trek ik mijn schoenen aan zonder precies te weten waar ik naartoe ga. Ik hoef geen bepaalde afstand te lopen en er hoeft eigenlijk niets van de wandeling af te hangen. Ik wil alleen even naar buiten. Zodra ik het bos in loop, verandert er iets. De wereld wordt stiller. Niet helemaal stil, maar stil genoeg om weer te horen wat er om me heen gebeurt.
wat ik meenam uit Marokko
Ik wist het eigenlijk al voordat we weer naar huis gingen. Ik wilde de kleuren van Marokko meenemen. Niet letterlijk. Al zou dat best gekund hebben, want in Marokko is bijna alles mooi genoeg om in je koffer te stoppen. De warme kleuren van de muren, het roodbruine van de aarde, het zachte roze van de huizen, de diepe kleuren van de stoffen op de markt.
een weekend zonder plan
Sommige weekenden ontstaan zonder dat je ze van tevoren bedenkt. Je hebt geen hotel geboekt, geen restaurant gereserveerd en geen lijstje gemaakt met dingen die je wilt zien. Je gaat gewoon. Afgelopen weekend vroeg de moeder van de vriendin van mijn zoon of we met ons vieren een paar dagen naar de Ardennen wilden.
wat thuis vertelt
Ik geloof dat een huis iets over je vertelt. Niet alleen door de meubels die je kiest of de kleur op de muur, maar juist door de kleine dingen die je misschien zelf niet eens meer opmerkt. De stoel waar je altijd gaat zitten. Het licht dat je ’s ochtends opzoekt.
Soms kom je een woord tegen waarvan je meteen denkt: ja. Dit. Een woord dat iets raakt wat je zelf al jaren voelt, maar nooit goed onder woorden hebt kunnen brengen. Voor mij was dat het woord kwetsbaarkracht. Ik hoorde het voor het eerst in een gedicht van Lois Kruidenier. Vier regels waren genoeg.
zoals een blad
Ik merkte het deze week tijdens een wandeling. Ineens lagen er bladeren op de grond. Niet veel. Maar genoeg om het te zien. De lucht rook anders. Frisser. Aards. In het bos hing die typische geur van vochtige bladeren en mos die ieder jaar weer ergens in deze tijd lijkt te verschijnen.
als het nooit meer stil wordt
Het begon niet met paniek. Niet met een harde piep die van het ene op het andere moment alles overstemde. Het begon met een zacht gezoem. Eind juli 2021 was ik op vakantie in de bergen. ’s Avonds, wanneer ik in bed lag en de wereld om me heen stil werd, hoorde ik ergens op de achtergrond een geluid.