Soms kom je een woord tegen dat iets raakt wat je zelf al jaren voelt, maar nooit goed onder woorden hebt kunnen brengen. Voor mij is dat woord: kwetsbaarkracht.
Ik hoorde het voor het eerst in een gedicht van Lois Kruidenier en het kwam direct binnen.
Ik fluister, ik schreeuw
Ik ben hard en ook zo zacht
Ik omarm mezelf volledig
Ik ben kwetsbaarkracht
Alsof iemand in vier zinnen omschreef wat ik de afgelopen jaren heb geleerd. Zo diep raakte het me zelfs, dat ik het woord liet tatoeëren op mijn enkel. Niet zomaar als mooi woord, maar als herinnering aan wie ik geworden ben.
Kwetsbaar zijn is niet zwak
Jarenlang dacht ik dat sterk zijn betekende dat je alles alleen moest dragen. Niet huilen. Niet te veel voelen. Vooral doorgaan. Ik was gewend om mezelf groot te houden, zelfs wanneer ik vanbinnen allang moe was. Ik overleefde meer dan dat ik echt leefde.
Na mijn scheiding veranderde dat langzaam. Of eigenlijk: ik kon niet anders meer dan veranderen. Alles wat ik zo lang had vastgehouden, viel weg. Niet alleen een relatie, maar ook het beeld van wie ik dacht te moeten zijn.
Dat was pijnlijk. Maar ook bevrijdend.
Want juist in die periode ontdekte ik dat echte kracht niet zit in jezelf verstoppen. Echte kracht zit in durven voelen. In eerlijk zijn. In jezelf laten zien, ook wanneer dat spannend is. Kwetsbaar zijn vraagt moed. Veel meer moed dan doen alsof alles goed gaat.
De kracht van zachtheid
Kwetsbaarheid wordt vaak gezien als iets zachts. Kracht juist als iets hards. Maar ik geloof dat ze niet zonder elkaar kunnen bestaan. Mijn zachte kant — mijn gevoeligheid, mijn emoties, mijn openheid — is jarenlang iets geweest dat ik probeerde te onderdrukken. Alsof het te veel was. Alsof ik harder moest worden om staande te blijven. Om maar niet op te vallen.
Nu weet ik dat mijn gevoeligheid juist mijn kracht is. Mijn kwetsbaarheid maakt me krachtig. En mijn kracht ontstaat juist doordat ik mezelf kwetsbaar durf op te stellen.
Dat is kwetsbaarkracht. Het betekent niet dat ik nooit bang ben. Of nooit twijfel. Het betekent dat ik mezelf niet langer verstop wanneer ik bang ben of twijfel. Ik durf hulp te vragen. Ik durf eerlijk te zijn over wat ik voel. Ik durf keuzes te maken die bij mij passen, ook als anderen dat misschien niet begrijpen. En juist daarin zit kracht.
Alles loslaten
Na mijn scheiding heb ik niet alleen iemand losgelaten, maar ook een versie van mezelf. De vrouw die altijd sterk moest zijn. Die alles onder controle probeerde te houden. Die zichzelf wegcijferde om maar te voldoen aan verwachtingen. Loslaten was één van de meest kwetsbare dingen die ik ooit heb gedaan. Maar tegelijkertijd ook het krachtigste.
Want door alles los te laten, ontstond er ruimte. Ruimte om opnieuw te ontdekken wie ik werkelijk ben. Wat mij gelukkig maakt. Wat bij mij past. Waar ik energie van krijg en wat niet meer klopt. Dat proces was niet altijd makkelijk. Soms voelde het alsof ik mezelf helemaal opnieuw moest leren kennen. Maar ik ben zachter geworden. Vrijer. Eerlijker. En vooral dichter bij mezelf.
Mijn zoon en kwetsbaarkracht
Als ik aan kwetsbaarkracht denk, denk ik ook aan mijn zoon. Hij maakt me sterker dan ooit. Maar tegelijkertijd ook kwetsbaarder dan ooit. Want liefde doet dat. Liefde opent alles.
Door hem wil ik niet alleen vertellen wat belangrijk is in het leven, maar het vooral laten zien. Dat je jezelf mag zijn. Dat voelen niet zwak is. Dat je niet altijd sterk hoeft te lijken om sterk te zijn. Ik hoop dat hij van mij heeft geleerd dat kwetsbaarheid geen tekortkoming is, maar juist iets moois. Dat je pas echt krachtig bent wanneer je jezelf volledig durft te omarmen — de zachte én de harde kanten.
Want die heb ik allebei.
Ik kan sterk zijn.
Ik kan zacht zijn.
Ik kan vallen en weer opstaan.
Ik kan huilen en tegelijk kracht voelen.
En misschien is dat wel precies wat kwetsbaarkracht betekent. Niet kiezen tussen zacht of sterk. Maar jezelf volledig durven zijn.
