Soms kom je een woord tegen waarvan je meteen denkt: ja. Dit. Een woord dat iets raakt wat je zelf al jaren voelt, maar nooit goed onder woorden hebt kunnen brengen. Voor mij was dat het woord kwetsbaarkracht. Ik hoorde het voor het eerst in een gedicht van Lois Kruidenier. Vier regels waren genoeg.
Ik fluister, ik schreeuw
Ik ben hard en ook zo zacht
Ik omarm mezelf volledig
Ik ben kwetsbaarkracht
Ik las het en bleef er even bij hangen. Alsof iemand in een paar woorden had omschreven wat ik zelf de afgelopen jaren langzaam was gaan begrijpen. Het raakte me zo dat ik het woord op mijn enkel liet tatoeëren. Niet omdat ik een mooi woord op mijn huid wilde, maar omdat ik mezelf eraan wilde herinneren wie ik ben geworden. En misschien ook aan wie ik niet meer hoef te zijn.
sterk zijn
Jarenlang dacht ik dat sterk zijn betekende dat je alles zelf moest kunnen. Niet te veel huilen. Niet te veel voelen. Gewoon doorgaan. Ik was goed in mezelf groot houden. Ook als ik vanbinnen allang moe was. Ik kon doorgaan wanneer ik eigenlijk rust nodig had en mezelf aanpassen wanneer ik eigenlijk iets anders voelde. Terugkijkend denk ik dat ik soms meer aan het overleven was dan aan het leven. Na mijn scheiding veranderde dat. Of eigenlijk: ik kon niet anders meer dan veranderen.
Veel van wat ik zo lang had vastgehouden, viel weg. Niet alleen een relatie, maar ook het beeld van wie ik dacht dat ik moest zijn. Dat was pijnlijk. Maar ergens ook bevrijdend. Want juist toen ontdekte ik dat kracht niet altijd betekent dat je je groot houdt. Soms vraagt kracht juist om toe te geven dat iets pijn doet. Dat je bang bent. Dat je het even niet weet. Kwetsbaar zijn vraagt moed. Misschien wel meer moed dan doen alsof alles goed gaat.
zacht én sterk
Ik heb mijn zachte kant lang gezien als iets wat ik beter kon verbergen. Mijn gevoeligheid. Mijn emoties. De dingen die me raken. Alsof ik harder moest worden om staande te blijven. Inmiddels kijk ik daar anders naar. Mijn gevoeligheid zorgt er ook voor dat ik dingen opmerk. Dat ik geraakt kan worden door een verhaal, een gesprek, een boom die ineens prachtig in het licht staat. Dat ik kan genieten van kleine momenten die voor iemand anders misschien gewoon voorbijgaan. Juist dat wat ik vroeger soms te veel vond aan mezelf, is inmiddels een van de dingen die ik het meest waardeer.
Misschien kunnen zachtheid en kracht helemaal niet zonder elkaar. Je kunt sterk zijn en toch huilen. Je kunt twijfelen en toch een beslissing nemen. Je kunt bang zijn en toch doorgaan. Voor mij betekent kwetsbaarkracht dan ook niet dat ik nooit meer onzeker ben. Het betekent vooral dat ik mezelf niet meer hoef te verstoppen wanneer dat wel zo is. Ik durf hulp te vragen. Ik durf te zeggen wat ik voel. En ik durf steeds vaker keuzes te maken die bij mij passen, ook als een ander ze misschien niet begrijpt.
ruimte om te voelen
Na mijn scheiding heb ik niet alleen iemand losgelaten. Ik heb ook een versie van mezelf losgelaten. De vrouw die altijd sterk moest zijn. Die alles onder controle probeerde te houden. Die zich soms aanpaste om het voor anderen goed te doen. Loslaten was misschien wel een van de meest kwetsbare dingen die ik ooit heb gedaan. Maar het gaf me ook iets terug.
Ruimte. Ruimte om opnieuw te ontdekken wie ik ben. Waar ik blij van word. Wat bij me past. Waar ik energie van krijg en waarvan ik inmiddels weet dat het niet meer bij mij hoort. Dat ging niet vanzelf. Soms voelde het alsof ik mezelf opnieuw moest leren kennen. Maar ergens onderweg werd ik zachter. Vrijer. Eerlijker. En vooral: dichter bij mezelf. En misschien gebeurde er nog iets. Doordat ik mezelf weer wat meer toestond om te voelen, begon ik ook beter te kijken.
het kleine geluk
Klein geluk zit voor mij in de momenten die je niet plant. Een ochtend waarop niemand haast heeft. Een kop thee tussen je handen. De eerste zon door het raam. Mijn zoon die fluitend door het huis loopt. Een wandeling waarbij mijn hoofd langzaam stiller wordt. De geur van versgebakken brood. Een kat die tegen mijn been aan komt strijken. Een gesprek dat onverwacht raakt.
Het zijn geen grote gebeurtenissen. Soms zijn het maar een paar seconden. Maar soms blijft zo’n moment de hele dag bij je. Ik denk dat we geluk vaak groter maken dan het hoeft te zijn. We kijken vooruit naar de volgende reis, het volgende doel, het volgende moment waarop alles beter of mooier moet zijn. Terwijl het leven zich ondertussen gewoon afspeelt.
alles wat er al is
We leven in een wereld die ons voortdurend vertelt dat we onderweg zijn naar iets beters. Een mooier huis. Een volgende reis. Een nieuw doel. Meer succes. Maar als ik terugkijk op de momenten die me echt zijn bijgebleven, zijn het zelden de grote dingen. Het zijn de avonden waarop we veel te lang aan tafel zaten. Een wandeling zonder bestemming. De eerste aardbeien van het seizoen. Een onverwacht telefoontje. Een zomeravond waarop de lucht langzaam roze werd en niemand naar huis wilde.
Het zijn kleine momenten, maar samen vormen ze een leven. Misschien is dat ook wat kwetsbaarkracht voor mij betekent. Niet alleen durven voelen wanneer iets moeilijk is. Maar jezelf ook weer openstellen voor alles wat mooi is. Voor ontroering. Voor plezier. Voor verwondering. Voor de liefde. Want wie zichzelf beschermt tegen pijn, beschermt zichzelf soms ook tegen geluk.
helemaal jezelf
Klein geluk kun je niet afdwingen. Je kunt het alleen leren zien. Daarvoor hoef je niets nieuws te kopen of ergens naartoe. Soms helpt het juist om even minder te doen. Je telefoon weg te leggen. Naar buiten te gaan. Te luisteren naar wat je hoort. Te ruiken wat er om je heen gebeurt. Te voelen. Want wanneer je altijd bezig bent met wat hierna komt, mis je gemakkelijk wat er nu gebeurt.
En juist daar zit vaak iets moois. Misschien is klein geluk uiteindelijk gewoon aandacht. Aandacht voor het moment. Voor jezelf. Voor het leven dat zich nu afspeelt. En misschien hoef je het geluk helemaal niet te zoeken. Misschien hoef je alleen maar wat beter te kijken.
Als ik nu naar mijn enkel kijk, zie ik één woord: kwetsbaarkracht. Ik denk niet meer dat ik hoef te kiezen tussen zacht en sterk. Ik mag allebei zijn. Ik kan huilen en toch kracht voelen. Ik kan twijfelen en toch doorgaan. Ik kan hulp vragen. Ik kan geraakt worden. Ik kan vallen en weer opstaan. En misschien is dat wel wat ik de afgelopen jaren werkelijk heb geleerd. Niet om sterker te worden. Maar om mezelf helemaal toe te laten. Met alles wat er is. De zachte kant. De sterke kant. De kwetsbare kant. En ook alle kleine momenten van geluk die daartussen ontstaan.
