Kristel

Ik heb op dit moment een intense behoefte om me terug te trekken. Niet omdat ik weg wil.Juist omdat ik even nergens naartoe wil. Ik wil dagen thuis zijn. Een beetje rommelen. Schrijven. Receptjes uitproberen. Muziek draaien terwijl ik door het huis loop. Een boek lezen in mijn joggingbroek. Tussendoor naar buiten voor een lange herfstwandeling

Ergens las ik ooit: ze noemen het zelfgekozen familie. Ik moet daar vaak aan denken. Want sommige mensen in je leven voelen inderdaad een beetje als familie. Niet omdat je met elkaar bent opgegroeid of dezelfde achternaam draagt, maar omdat je elkaar in de loop van de jaren steeds opnieuw hebt gevonden. Ik heb het geluk dat ik een

Sardinië was geel. Geel van het gras dat door de warmte was verdroogd. Van de graanvelden die na de oogst kaal achterbleven. Van stoffige wegen en muren waar de zon de hele dag op stond. Het landschap was veel droger en kaler dan ik had verwacht. En toch was het mooi. Misschien juist door het

Er zijn van die dagen waarop je eigenlijk nergens zin in hebt. Niet per se omdat er iets aan de hand is. Soms ben je gewoon moe. Je hoofd zit vol. Er was verdrietig nieuws. Iets liep anders dan je had gehoopt. Of je voelt je gewoon een dag een beetje kut. Op zulke dagen hoef ik

Het begint misschien met de vraag waar je je tijd eigenlijk aan wilt besteden. Ik ben er niet zo goed in, in rustig leven. Mijn dagen zitten snel vol. Met werk, afspraken, dingen die moeten en vooral ook met kleine dingen die ongemerkt tijd kosten. Mijn telefoon is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Even

Soms kom je ergens aan en verandert er iets voordat je überhaupt je koffer hebt uitgepakt. Dat begon in Toscane al op de weg naar het huis van onze vrienden. Een kronkelige weg omhoog,  steeds verder van de bewoonde wereld. En toen we er eenmaal waren, leek het alsof we niet alleen een heuvel op

Het begon niet met paniek. Niet met een harde piep die van het ene op het andere moment alles overstemde. Het begon met een zacht gezoem. Eind juli 2021 was ik op vakantie in de bergen. ’s Avonds, wanneer ik in bed lag en de wereld om me heen stil werd, hoorde ik ergens op de achtergrond een

Ik merkte het deze week tijdens een wandeling.  Ineens lagen er bladeren op de grond. Niet veel. Maar genoeg om het te zien. De lucht rook anders. Frisser. Aards. In het bos hing die typische geur van vochtige bladeren en mos die ieder jaar weer ergens in deze tijd lijkt te verschijnen. En toch stond de hei nog

Ik wist het eigenlijk al voordat we weer naar huis gingen. Ik wilde de kleuren van Marokko meenemen. Niet letterlijk. Al zou dat best gekund hebben, want in Marokko is bijna alles mooi genoeg om in je koffer te stoppen. De warme kleuren van de muren, het roodbruine van de aarde, het zachte roze van

Het is zaterdagochtend en ik loop met een tas en een klein snijmesje het land op. De bonen hangen zwaar aan de planten en de courgettes zijn groter dan ik had verwacht. Mijn buren zijn op vakantie en hebben een oogstaandeel bij een lokale tuinderij. Deze maand mag ik voor hen oogsten. Terwijl ik tussen