Kristel

Het is zaterdagochtend en ik loop met een tas en een klein snijmesje het land op. De bonen hangen zwaar aan de planten en de courgettes zijn groter dan ik had verwacht. Mijn buren zijn op vakantie en hebben een oogstaandeel bij een lokale tuinderij. Deze maand mag ik voor hen oogsten. Terwijl ik tussen

Soms trek ik mijn schoenen aan zonder precies te weten waar ik naartoe ga. Ik hoef geen bepaalde afstand te lopen en er hoeft eigenlijk niets van de wandeling af te hangen. Ik wil alleen even naar buiten. Zodra ik het bos in loop, verandert er iets. De wereld wordt stiller. Niet helemaal stil, maar stil

Sommige weekenden ontstaan zonder dat je ze van tevoren bedenkt. Je hebt geen hotel geboekt, geen restaurant gereserveerd en geen lijstje gemaakt met dingen die je wilt zien. Je gaat gewoon. Nou moet ik eerlijk bekennen dat we wel een huisje van te voren hadden geboekt.  Afgelopen weekend vroeg de moeder van de vriendin van mijn zoon

Ik geloof dat een huis iets over je vertelt. Niet alleen door de meubels die je kiest of de kleur op de muur, maar juist door de kleine dingen die je misschien zelf niet eens meer opmerkt. De stoel waar je altijd gaat zitten. Het licht dat je ’s ochtends opzoekt. De boeken die op tafel

Soms kom je een woord tegen waarvan je meteen denkt: ja. Dit. Een woord dat iets raakt wat je zelf al jaren voelt, maar nooit goed onder woorden hebt kunnen brengen. Voor mij was dat het woord kwetsbaarkracht. Ik hoorde het voor het eerst in een gedicht van Lois Kruidenier. Vier regels waren genoeg. Ik fluister, ik schreeuwIk ben