Ik merkte het deze week tijdens een wandeling. Ineens lagen er bladeren op de grond. Niet veel. Maar genoeg om het te zien. De lucht rook anders. Frisser. Aards. In het bos hing die typische geur van vochtige bladeren en mos die ieder jaar weer ergens in deze tijd lijkt te verschijnen. En toch stond de hei nog volop in bloei.
Paars, uitbundig en bijna alsof de zomer nog helemaal niet van plan was om te vertrekken. Het was een vreemd soort overgang. Alsof de natuur alvast wist wat eraan komt, terwijl wij nog even mogen blijven genieten van wat er is.
het verandert al
De herfst is nog niet begonnen. Tenminste, zo voelt het niet. Ik hoop eigenlijk op een heerlijke nazomer. Overdag nog de zon op je gezicht. ’s Avonds een trui aan. Nachten die wat koeler worden, zodat je eindelijk weer eens heerlijk slaapt. En dan aan het begin van de avond die luchten die langzaam verkleuren. Dat bijzondere licht. En in de ochtend misschien nevel die boven de velden blijft hangen.Een paar uur waarin de wereld er altijd net iets stiller en mooier uitziet.
Misschien houd ik juist zo van deze tijd van het jaar. Omdat niets ineens verandert. De zomer verdwijnt niet van de ene op de andere dag. Een blad laat los. Een bloem bloeit nog even. De dagen worden korter. En ondertussen gaat het leven gewoon door.
loslaten
Ik moest tijdens het wandelen denken aan hoe vaak we loslaten eigenlijk zien als iets wat je bewust moet doen. Alsof je op een bepaald moment een besluit neemt. Nu laat ik het los. Maar zo werkt het volgens mij niet altijd. Sommige dingen laat je niet in één keer los. Je groeit er langzaam uit. Een gewoonte. Een verwachting. Een overtuiging over jezelf. Een manier waarop je dacht dat je leven eruit moest zien. Soms merk je pas achteraf dat iets niet meer bij je hoort. Net zoals een boom waarschijnlijk niet iedere dag denkt: vandaag laat ik een blad vallen. Op een gegeven moment is het gewoon tijd.
ruimte
Loslaten is iets wat ik lastig vind en veel mee bezig ben. Over hoe moeilijk het kan zijn om iets achter je te laten en ruimte te maken voor wat daarna komt. Inmiddels kijk ik er anders naar. Niet alles hoeft bewust en in één keer losgelaten te worden. Sommige dingen verdwijnen langzaam uit je leven. Andere laat je ineens vallen. En soms kom je er pas later achter dat je iets al een tijdje niet meer met je meedraagt. Misschien is dat ook wat veranderen betekent. Ruimte maken. Voor nieuwe mensen. Voor andere keuzes. Voor rust. Voor jezelf.
niet alles hoeft mee
Misschien is dat wel een van de moeilijkste dingen van veranderen. Dat niet alles en iedereen met je mee kan. Sommige mensen blijven. Sommige mensen verdwijnen. Sommige dingen blijken ineens niet meer bij je te passen. Niet omdat ze verkeerd zijn. Niet omdat iemand schuldig is. Maar omdat jij veranderd bent. Ik heb lang gedacht dat vasthouden iets met trouw te maken had. Dat je mensen niet zomaar loslaat. Dat je moet blijven proberen. Nu weet ik dat loslaten soms juist een vorm van liefde kan zijn. Voor jezelf. Maar ook voor de ander. Je hoeft niet alles mee te dragen. Je hoeft niet alles te begrijpen. En je hoeft ook niet voor altijd dezelfde persoon te blijven.
wat de natuur al weet
Misschien is dat waarom ik tijdens mijn wandeling zo lang naar die bladeren bleef kijken. De natuur maakt er geen drama van. Een boom houdt zijn bladeren niet vast omdat hij bang is voor wat er daarna komt. Hij laat ze gaan. Omdat het seizoen verandert. Omdat er ruimte nodig is voor iets nieuws. En misschien kunnen wij daar iets van leren. Dat loslaten niet altijd betekent dat je iets verliest. Soms betekent het dat je ruimte maakt. Voor een andere fase. Voor nieuwe dingen. Voor iets waarvan je nu nog niet weet dat je het nodig hebt.
nog even zomer
En toch wil ik nog niet dat de herfst komt. Daarvoor vind ik de zomer nog veel te fijn. Ik wil nog een paar keer met mijn blote voeten door het gras. Nog een warme avond buiten. Nog een keer dat gouden licht aan het einde van de dag. Nog een wandeling over de hei terwijl de paarse bloei nog volop aanwezig is. Misschien is dat ook onderdeel van loslaten. Niet alles meteen achter je willen laten. Je hoeft de zomer niet alvast los te laten omdat de herfst eraan komt.Je mag nog even blijven. Nog even genieten. Nog even vasthouden, als dat goed voelt. Loslaten betekent niet dat je nergens meer van mag houden.
een week Toscane
Deze week mag ik nog een week naar Toscane. Daar kijk ik ontzettend naar uit. Misschien juist omdat het daar nog even zomer is. Ik verheug me op het landschap, het eten, de warmte en die lange avonden waarop de zon langzaam verdwijnt. En misschien neem ik deze keer iets anders mee op vakantie. Niet alleen mijn koffer. Maar ook het besef dat niets hoeft te blijven zoals het is. Dat seizoenen veranderen. Dat mensen veranderen. Dat ik verander. En dat dat niet erg is.
zoals een blad
Op de terugweg loop ik nog een stukje door het bos. Er dwarrelt een blad naar beneden. Ik kijk hoe het langzaam op de grond terechtkomt. Zonder haast. Zonder weerstand. Gewoon omdat het tijd is. Misschien is loslaten uiteindelijk precies dat. Niet alles begrijpen. Niet alles vasthouden. Niet weten wat er daarna komt. Maar erop vertrouwen dat er ruimte ontstaat wanneer je iets laat gaan. Zoals een blad. En ondertussen nog even genieten van wat er is. Van de hei die nog bloeit. Van de laatste warme dagen. Van het licht. Van de geur van het bos. Van een week Toscane die nog voor me ligt.
