Het is zaterdagochtend en ik loop met een tas en een klein snijmesje het land op. De bonen hangen zwaar aan de planten en de courgettes zijn groter dan ik had verwacht. Mijn buren zijn op vakantie en hebben een oogstaandeel bij een lokale tuinderij. Deze maand mag ik voor hen oogsten.
Terwijl ik tussen de rijen doorloop, vul ik mijn tas langzaam met groenten. Ineens moet ik denken aan de afgelopen weken. Misschien is dat wel precies wat ik deze maand heb gedaan. Niet alleen groenten oogsten, maar ook momenten verzamelen die ik mee naar huis wilde nemen. Niet de grote gebeurtenissen. Juist de kleine.
de dagen hoeven nergens naar toe…
Ergens halverwege onze vakantie merk ik dat ik niet meer weet welke dag het is. Mijn zoon en ik zijn op Sardinië en langzaam laten we het ritme van thuis los. We ontbijten laat, ik lees uren een boek en besluiten pas tegen de middag waar we naartoe rijden. De dagen hoeven nergens naartoe en misschien is dat wel precies wat vakantie met je doet.
Je staat jezelf weer toe om uren te lezen. Je blijft net iets langer zitten op een terras met uitzicht op zee. Bestelt nog een koud glas wijn omdat de zon nog niet onder is. Je eet eenvoudig, maar ontzettend goed. Aan het einde van de dag rijden we door het binnenland, waar de laatste zon over de glooiende heuvels valt en de opgerolde hooibalen lange schaduwen werpen. En ergens tussen het geluid van de krekels, de warme wind die door je haren waait en de stilte die valt zodra de avond overgaat in de nacht, merk ik hoe weinig er eigenlijk nodig is om gelukkig te zijn.
Het kleine geluk laat zich meestal niet plannen. Je moet alleen de tijd nemen om het op te merken.
vakantiegevoel vasthouden
Zoals zo vaak wilde ik dat gevoel niet achterlaten op vakantie. Ik wilde het meenemen naar huis. Niet letterlijk, want dat kan natuurlijk niet. Maar wel de manier waarop we daar leefden. Meer buiten. Minder haast. Eenvoudiger. Toen ik thuiskwam keek ik ineens anders naar mijn tuin.
Het afgelopen jaar heb ik van mijn huis echt een plek gemaakt waar ik me thuis voel. Maar in mijn tuin heb ik dat gevoel nog niet. Terwijl juist daar misschien wel hetzelfde gevoel kan ontstaan als op vakantie.
zomer voor later
Wat me iedere zomer opnieuw opvalt, is dat mijn tuin anders ruikt. Sommige jaren overheerst lavendel. Dit jaar is het de rozemarijn die me iedere avond tegemoetkomt zodra ik de achterdeur open. Waarschijnlijk omdat de hitte hem weinig lijkt te deren. Terwijl andere planten het moeilijk hebben, groeit hij rustig door. Misschien is dat ook waarom ik hem zo waardeer.
Toen ik ontdekte hoe eenvoudig rozemarijn te stekken is, leek het me mooi om die geur nog vaker terug te laten komen in de tuin. Probeer het zelf ook eens
van takje naar plantje
Soms hoef je helemaal niets nieuws te kopen om iets te laten groeien. Een takje rozemarijn uit de tuin is genoeg.
Ik wilde meer rozemarijn in de tuin en besloot mijn eigen plant te vermeerderen. Een paar stevige takjes zette ik in een klein glazen vaasje met water. Daarna was het vooral een kwestie van wachten.
Na een paar weken verschenen de eerste worteltjes. Klein en kwetsbaar, maar iedere keer als ik langs het raam liep, keek ik even. Tot de wortels sterk genoeg waren om de takjes in de aarde te zetten.
Ik vind het mooi dat iets nieuws soms zo eenvoudig kan ontstaan. Een takje, een beetje water en wat geduld. Meer heb je eigenlijk niet nodig.
Klein geluk: iets zien groeien dat je zelf hebt laten beginnen.
reizende bomen
In diezelfde tuin staat ook een vijgenboom. Ooit kreeg ik hem van mijn oom, vlak nadat ik was gescheiden. Een klein gebaar misschien, maar wel een dat bleef.
Dit jaar hangt de boom voller dan ooit. Tientallen vijgen, nog groen, maar iedere dag een beetje rijper. Ik las dat de vijgenboom in veel culturen symbool staat voor overvloed, vrede en een nieuw begin. Dat vond ik eigenlijk wel mooi. Niet omdat ik zo veel heb met symboliek, maar omdat sommige bomen ongemerkt met je meereizen door verschillende fases van je leven.
Misschien is dat wel waarom ik iedere zomer weer even stilsta bij die boom. En omdat er dit jaar zoveel aan hangen, ik eindelijk iets kan maken met zijn vruchten.
vijgenjam – voor ongeveer 3 potten
Soms is een goede oogst alles wat je nodig hebt voor iets lekkers. Met rijpe vijgen, een beetje citroen en vanille maak je deze eenvoudige vijgenjam.
Dit heb je nodig
1 kilo rijpe vijgen
500 gram geleisuiker
sap van 1 citroen
een scheutje vanille-extractWas de vijgen, snijd de steeltjes en kontjes eraf en snijd ze in stukjes. De schil kun je gewoon laten zitten. Doe de vijgen samen met de geleisuiker, het citroensap en de vanille in een ruime pan. Breng langzaam aan de kook en laat een paar minuten zachtjes koken. Blijf regelmatig roeren.
Wanneer de jam dikker wordt, is hij klaar. Pureer de jam eventueel kort als je hem liever wat gladder hebt. Schep de hete jam in goed schoongemaakte potjes, draai de deksels erop en laat rustig afkoelen.
je komt zelden thuis met wat je zocht
Deze maand verzamelde ik niet alleen herinneringen, maar ook een paar kleine schatten.
Ik loop graag een kringloopwinkel binnen, ook als ik helemaal niets nodig heb. Misschien juist dan. Er zit iets rustgevends in het langzaam langs de planken struinen. Je weet nooit wat je tegenkomt. Soms loop ik met lege handen weer naar buiten, maar zelfs dan voelt het alsof ik iets heb gevonden. Even een uur zonder haast, zonder schermen, alleen kijken.
Mijn halve huis bestaat inmiddels uit kringloopvondsten. Niet omdat het goedkoper is, maar omdat ik het mooi vind dat een huis niet in één middag ontstaat. Dat je wacht tot je iets tegenkomt waarvan je denkt: jij hoort hier.
Deze keer had ik geluk. Tussen de stapels servies stonden twee Marokkaanse schalen. Niet bijzonder voor iemand anders misschien, maar precies wat mijn tuin nog miste. Sinds ze aan de muur hangen, voelt die hoek ineens. Misschien is dat wel waarom ik zo graag naar kringloopwinkels ga. Je komt er zelden thuis met wat je zocht, maar vaak wel met iets waarvan je nog niet wist dat je het zou vinden.
de zomer hoeft niet bewaard te blijven
Er zijn van die avonden waarvan je eigenlijk vooraf al weet dat ze goed worden. Voor mij is de Bosbios er zo één. Iedere zomer verandert Buitenplaats De Hoorneboeg een paar weken lang in een openluchtbioscoop. Zodra de zon ondergaat en de eerste sterren verschijnen, begint de film. Vanuit een strandstoel, met een dekentje over mijn benen en een zak chips binnen handbereik, kijk ik dit jaar naar Agatha’s Almanac.
Het verhaal volgt Agatha, die op een afgelegen boerderij in Canada leeft. Haar dagen worden niet bepaald door een agenda, maar door haar moestuin, het seizoen en het ritme van de natuur.
Terwijl ik kijk, moet ik ineens weer denken aan die zaterdagochtend op het land. En aan het besef dat oogsten eigenlijk veel meer is dan groenten verzamelen. Het is stilstaan bij wat een seizoen je heeft gegeven. Misschien zijn dat uiteindelijk ook de momenten die ik deze maand mee naar huis neem.
Ik kijk thuis naar de twee Marokkaanse schalen aan de muur, de vijgen die langzaam rijpen en de rozemarijn die zacht meebeweegt in de wind. De zomer hoeft niet bewaard te blijven. Hij is allang mee naar huis gekomen.
